Duurzaamheid: groot en klein

Bij het vaststellen van de begroting 2011 van de gemeente Stichtse Vecht heb ik gepleit voor meer daadkracht voor duurzaamheid, met name voor energie en afval. De eerste berichten zijn dat de afvalscheiding in de nieuwe gemeente nog niet goed gaat. Daar moeten we dus wat aan gaan doen. Dat is goed voor het milieu, maar ook voor de gemeentelijke portemonnee. Energie komt tot nu toe vrijwel niet aan bod. Zelfs niet in woorden, laat staan in daden. Als raadslid van Duurzaam Stichtse Vecht zal ik me hierover regelmatig laten horen.  Dit is duurzaamheid in het groot als je het over de totale gemeente hebt.

In het klein valt er ook nog veel te doen. Zo was het tijdens de raadsvergadering in het gemeentehuis van Loenen de laatste keer zo warm dat de airco draaide (buiten was het een graad of 7) en de burgemeester voorstelde om maar even de buitendeuren open te zetten. Ik heb haar daar meteen op aangesproken en gezegd dat het niet de bedoeling is om net zoals vroeger in het Oostblok de temperatuur te regelen met het openzetten van ramen en deuren, terwijl de ketel door blijft loeien. Ik denk dat de boodschap wel is overgekomen. En anders schrijf ik er de volgende keer weer over!

Mox in Fukushima-3

Slechts weinig mensen hebben in de gaten dat Fukushima-3 een bijzondere reactor is. Hier wordt, beter gezegd: werd, Mixed Oxide verstookt. Dat bevat plutonium en is daardoor ongeveer een factor 2 miljoen (!) dodelijker dan gewoon verrijkt uranium. Twintig jaar geleden mocht ik als Greenpeace-actievoerder hiervoor al aandacht vragen in het Belgische Doel. Toen was er ook al een overschot aan plutonium omdat de markt voor kernwapens was ingestort na de val van de Berlijnse Muur.

Fukushima-3 is nu 41 jaar in bedrijf en mag gerust een verouderd type genoemd worden. Eigenlijk had deze reactor al uit bedrijf gemoeten. De capaciteit kon echter nog niet gemist worden, omdat reactor 7 en 8 nog steeds in aanbouw zijn. Of waren… Klik voor wat extra informatie hier. Ik was, ben en blijf dus tegen het gebruik van kernenergie. Het wordt hoog tijd dat we ook in Nederland, ook lokaal, eens echt werk gaan maken van energiebesparing en van het gebruik van duurzame energiebronnen. En laten we eerst maar duimen dat Fukushima-3 onder de kritische temperatuur en druk blijft.

Stralingsdeskundige

Vandaag ben ik naar de updatecursus van het Antennebureau geweest. Ook in Stichtse Vecht zijn er zaken die met (gevaren van) elektromagnetische straling te maken hebben. Denk aan GSM- en UMTS-masten, aan hoogspanningsmasten en aan een hoogspanningsstation. Duidelijk is dat er geringe gezondheidsrisico’s zijn van elektromagnetische velden en dat er gezondheidseffecten zijn van de de zorgen en de onrust rondom elektromagnetsiche straling. Vanuit mijn elektrotechnische achtergrond was ik natuurlijk al behoorlijk op de hoogte, maar met de cursus van vandaag erbij weet ik ook weer hoe deze onderwerpen bij de inwoners aankomen. Ik hoop dat het mijn mede-raadsleden gaat lukken om ook een onderscheid aan te brengen tussen de directe risico’s en de onrust over de risico’s. Nog beter zou zijn als we als gemeente een antennebeleid zouden ontwikkelen, zodat we een toetsingskader hebben voor nog op te richten antenne-installaties.

Coalitie – oppositie

Wellicht kent mijn Femke ook dat gevoel: het gaat niet om de inhoud, maar om de macht. In de nieuwe raadszaal van Stichtse Vecht – in het oude gemeentehuis van Loenen – bleek de coalitie het machtsspel te spelen. Bij de keuze van het vergadermodel zijn meteen allerlei uitgangspunten van de coalitie overboord gegaan. Bestuurlijke vernieuwing,  bruggenbouwen en overbruggen van de kloof politiek-burgers zoals in het coalitieprogramma staan, kwamen even niet aan bod. En dat is jammer, want ik zag dat dit geen constructieve invloed had op partijen als PvdA, Groep Frank van Liempdt, Breukelen Beweegt, Maarssen Natuurlijk, Maarssen 2000 en natuurlijk op mijn eigen partij Duurzaam Stichtse Vecht. Volgens mij is dit een gemiste kans voor de coalitie. Als positief ingestelde optimist ga ik nu pogen of er ergens een samenwerking is te vinden tussen coalitie en oppositie om aan duurzaamheid te werken. Ik ga proberen om in april tot een voorstel te komen dat het papierverbruik van de raadsleden gaat minimaliseren. Nu zijn er 300.000 A4-tjes per jaar nodig om ons van informatie te voorzien. Dat zijn 40 bomen per jaar. Zou dat naar NUL kunnen?

Cuba

Om ons heen gaan mensen nu op wintersport. Wij zijn ondertussen bezig met de zomervakantie. Dit jaar gaan we naar Cuba. Dat is sowieso al een bijzonder land, maar nog bijzonderder is dat mijn nichtje Saskia meegaat.  Als 16-jarige is ze in 2009 met ons een paar weken meegeweest op onze Midden-Oostentrip. Daar heeft ze de smaak van reizen te pakken gekregen. Dat kunnen wij zeer waarderen. We gaan een weekje met een huurautootje rondreizen (gewoon een Koreaan en niet zo’n mooie oldtimer…). Daarna verder met bus, rugzak en de benenwagen. We zijn benieuwd of het zolang nog rustig blijft op Cuba. Wellicht krijgen de Cubanen ook meer trek in democratische vrijheden. Fidel en Raúl Castro zijn nu sinds 1959 aan de macht, dus een wissel mag wel eens.

Nieuwe links in ’t groen

Ruim 15 jaar hou ik me nu bezig met duurzame ontwikkeling. Dat is nooit saai, meestal komen er verrassingen. Vaak positieve. Ook heb je er altijd anderen bij nodig. Altijd is er sprake van het maken van verbindingen. Verbindingen tussen mensen, tussen organisaties en/of tussen verschillende vakgebieden. Op dit moment is voor mij een ‘verrassing’ dat het maken van verbindingen niet meer lukt met een aantal lokale GroenLinksleden. Op persoonlijk vlak is dat niet leuk. Is het erg als het gaat om het behalen van groene resultaten? Of schept het juist nieuwe mogelijkheden? Ik denk het laatste.  Onverwachts loop ik tegen nieuwe links (verbindingen) aan waarmee ook binnen Stichtse Vecht gezamenlijk en met passie en realiteitszin aan een duurzame gemeente gewerkt kan worden. Ik ga jullie daarvan op de hoogte houden! Vanaf nu steek ik niet veel tijd en energie meer in lokaal GroenLinks en ga ik onder een nieuwe vlag verder. Werktitel van die nieuwe vlag: Links in ’t groen.

Klap in het gezicht

Ik mocht vandaag op de fiets naar het gemeentehuis van Stichtse Vecht in Maarssen. Daar een pittig en prettig gesprek gehad met de burgemeester en met mijn mede-GroenLinks-raadslid Piet Paul. Daarover in een volgend bericht meer.

De terugweg legde ik af over het Zandpad. Vlak voor de Vechtbrug in Breukelen kwam er een auto met hoge snelheid en met grootlicht aan op mij af. Ik zag geen hand meer voor ogen.  Met moeite wist ik op de weg te blijven. De automobilist  stopte, draaide zijn raampje open en schold mij uit voor alles wat ik een mens niet gun. Het bleek een 50-plussige blanke taxichauffeur te zijn die het maar lastig vond dat er ook fietsers van het Zandpad gebruik maken. Een goed gesprek hebben we niet gevoerd. Wel deelde hij een klap uit. Behoorlijk verbouwereerd en met een rood oor van de klap bleef ik achter. Mijn fiets had de taxichauffeur in de berm gesmeten. Een hulpvaardig iemand stond mij bij. Het bleek iemand van de brandweerkazerne Breukelen te zijn. Wij naar de kazerne om daar een kop koffie te halen, zodat mijn trillende beentjes weer tot rust kwamen. Al snel kwam er een motoragent om mijn verhaal te noteren. Helaas is er verder weinig te verwachten, want het zal mijn verhaal tegen zijn verhaal zijn. Wel was ik blij met de alertheid van zowel brandweer als politie. Een pluim daarvoor. En voorlopig neem ik even geen taxi…

Woest op de ouderenzorg

Een jaar zit mijn vader nu in een verzorgingshuis. Hij is 85 jaar en gaat zowel fysiek als mentaal langzaam maar zeker achteruit. Dat is natuurlijk heel jammer, maar wel de werkelijkheid. Je hoopt dan dat we het in Nederland zo geregeld hebben dat bij een oplopende zorgvraag ook een oplopende zorgverlening komt. In ons geval blijkt dat ijdele hoop. Al meer dan 3 maanden kan het verzorgingshuis waar mijn vader verblijft de noodzakelijke zorg niet verlenen. Zowel met honing als met azijn hebben we geprobeerd de bureaucraten in beweging te krijgen. Eerst was er onderbezetting vanwege de drukke decembermaand, daarna een gesloten ‘cliëntenservice’ vanwege Kerst en Oud en Nieuw, vervolgens wintersportvakantie van belangrijke medewerkers. En nu ben ik nog niet eens volledig.

De (meeste) verzorgenden doen hun stinkende best om ondanks alle beperkingen zo’n goed mogelijke zorg te verlenen. Naar hun gaat dan ook mijn kritiek niet. Wel ben ik woest op het (politieke) systeem dat deze manier van omgaan met onze ouderen tolereert en zelfs aanmoedigt. Misschien bent u dat ook wel. Denk dan hieraan als u op 2 maart in het stemhokje staat.

Zelfkastijding in Apeldoorn

Vandaag heb ik mijn eerste marathon van 2011 gelopen: de Midwintermarathon van Apeldoorn. Met een temperatuur van ruim 10 graden en een stevige wind leek het niet echt op een winterloopje. Ik was te warm gekleed en te slecht getraind. De man met de hamer kwam al bij het 25-km-punt langs. Mijn tempo zakte dramatisch en mijn lust om überhaupt door te gaan tot het eind was wel bij het vriespunt. Gelukkig wist ik toch te herstellen en kwam ik na 4 uur en 2 minuten over de finish. En toen was ik meteen weer pissig op mezelf. Dit is de zoveelste marathon waar ik 1, 2 of 3 minuten langer dan 4 uur over doe. Dan ga je vanzelf weer veel nadenken en ik kwam tot de conclusie dat marathonlopen zowel een fysieke als een mentale vorm van zelfkastijding is. Waarbij de grap dan is dat vanaf morgen alleen nog het succes in je geheugen zit. Vandaar dat ik nu meteen maar even blog.

Overigens liep ik hier ook in 2008. Toen samen met actieve GroenLinksers uit Apeldoorn. En wellicht gaf dat toen mentale steun. M’n tijd was toen 3 uur en 59 minuten. En nu zit ik weer na te denken over de slotzin van dit stukje. Wat zal ik doen: Leve GroenLinks of leve de GroenLinksers? Na het Afghanistan-congres van afgelopen zaterdag hou ik het maar even op: leve GroenLinks!