Tag archieven: Cock van der Kaaij

Klap in het gezicht

Ik mocht vandaag op de fiets naar het gemeentehuis van Stichtse Vecht in Maarssen. Daar een pittig en prettig gesprek gehad met de burgemeester en met mijn mede-GroenLinks-raadslid Piet Paul. Daarover in een volgend bericht meer.

De terugweg legde ik af over het Zandpad. Vlak voor de Vechtbrug in Breukelen kwam er een auto met hoge snelheid en met grootlicht aan op mij af. Ik zag geen hand meer voor ogen.  Met moeite wist ik op de weg te blijven. De automobilist  stopte, draaide zijn raampje open en schold mij uit voor alles wat ik een mens niet gun. Het bleek een 50-plussige blanke taxichauffeur te zijn die het maar lastig vond dat er ook fietsers van het Zandpad gebruik maken. Een goed gesprek hebben we niet gevoerd. Wel deelde hij een klap uit. Behoorlijk verbouwereerd en met een rood oor van de klap bleef ik achter. Mijn fiets had de taxichauffeur in de berm gesmeten. Een hulpvaardig iemand stond mij bij. Het bleek iemand van de brandweerkazerne Breukelen te zijn. Wij naar de kazerne om daar een kop koffie te halen, zodat mijn trillende beentjes weer tot rust kwamen. Al snel kwam er een motoragent om mijn verhaal te noteren. Helaas is er verder weinig te verwachten, want het zal mijn verhaal tegen zijn verhaal zijn. Wel was ik blij met de alertheid van zowel brandweer als politie. Een pluim daarvoor. En voorlopig neem ik even geen taxi…

Zelfkastijding in Apeldoorn

Vandaag heb ik mijn eerste marathon van 2011 gelopen: de Midwintermarathon van Apeldoorn. Met een temperatuur van ruim 10 graden en een stevige wind leek het niet echt op een winterloopje. Ik was te warm gekleed en te slecht getraind. De man met de hamer kwam al bij het 25-km-punt langs. Mijn tempo zakte dramatisch en mijn lust om überhaupt door te gaan tot het eind was wel bij het vriespunt. Gelukkig wist ik toch te herstellen en kwam ik na 4 uur en 2 minuten over de finish. En toen was ik meteen weer pissig op mezelf. Dit is de zoveelste marathon waar ik 1, 2 of 3 minuten langer dan 4 uur over doe. Dan ga je vanzelf weer veel nadenken en ik kwam tot de conclusie dat marathonlopen zowel een fysieke als een mentale vorm van zelfkastijding is. Waarbij de grap dan is dat vanaf morgen alleen nog het succes in je geheugen zit. Vandaar dat ik nu meteen maar even blog.

Overigens liep ik hier ook in 2008. Toen samen met actieve GroenLinksers uit Apeldoorn. En wellicht gaf dat toen mentale steun. M’n tijd was toen 3 uur en 59 minuten. En nu zit ik weer na te denken over de slotzin van dit stukje. Wat zal ik doen: Leve GroenLinks of leve de GroenLinksers? Na het Afghanistan-congres van afgelopen zaterdag hou ik het maar even op: leve GroenLinks!

Kritisch Groenlinkser

Is mijn partij de weg kwijt? We groeien als kool: afgelopen jaar 6000 nieuwe leden erbij. Daarnaast heb ik nog nooit zoveel actieve leden hun twijfels horen uiten over hun lidmaatschap. De standpunten over internationale vrede en veiligheid kunnen niet iedereen bekoren, of het nu gaat om het Midden-Oosten of Afghanistan. Op landelijk niveau is er gemor over de onzichtbaarheid van GroenLinks bij de aantasting van de natuur zoals in het regeerakkoord verwoord. Verder hoor ik kritiek over de wijze waarop Jolande Sap tot boegbeeld is ‘verkozen’. En dan is er ook nog een onbevredigende discussie over samenwerking / fusie met PvdA, SP, D66 en/of Partij voor de Dieren.

Wellicht denk je: wat is Cock toch kritisch? Dat komt omdat ik op een bijeenkomst van Kritisch GroenLinks was. Een informele club die ijvert voor meer binding met de leden, voor meer transparantie, meer interne democratie en vooral een breder gedragen koers. Je vind het toch niet gek dat ik lid ben van deze club?

Eten bij de Turk

Samen met m’n vriendin bedacht om een avondje Pauw en Witteman te doen. De live-uitzending begint om 11 uur, dus ruim de tijd om eerst wat in Amsterdam te eten. In Oud-West lopen we een Turks restaurantje in. We eten daar lekker, biertje, wijntje erbij. En we babbelen wat over politiek. Ook omdat Job Cohen straks in P&W komt. We hebben het over de GroenLinks-worsteling over Afghanistan. Het lijkt ons het beste en ook nog het goedkoopst om Afghanen hier in Nederland op te leiden tot politiedienaar.  Mits ze in Afghanistan geen soldaatje gaan spelen of overlopen naar ‘de’ Taliban. Bij het afrekenen worden we door de mensen van het buurtafeltje aangesproken. Wat wij als GroenLinksers vinden van het kabinetsvoorstel. Blijkbaar hadden ze niet alles gehoord. We geven onze mening en die vinden ze goed: Nederland moet niet meer naar Afghanistan. Voor welke misse dan ook. We krijgen ook nog een boodschap voor Job Cohen mee: het was een slechte casting om van hem de PvdA-leider te maken. Tsja.

Oh ja P&W: Job Cohen was op zijn Cohens. Geen flauw idee wat hij eigenlijk voor boodschap had over de samenwerking met ons.

AD: GroenLinks voert druk op Van der Kaaij op

Soms duikt bij mij ook wel eens de vraag op of ik nog wel zin heb in een toekomst bij GroenLinks? Het antwoord is nog steeds een volmondig JA. Komende zaterdag bespreken we bijvoorbeeld of GroenLinks wel of niet steun moet verlenen aan een nieuwe missie naar Afghanistan. Maar ook of GroenLinks meer moet samenwerken of zelfs fuseren met PvdA, D66 en/of SP. Mijn mening telt daar en wordt gewaardeerd. Ik ben tegen de (vooral militaire) missie zoals kabinet-Rutte die nu voorstelt. En fusie met andere partijen hoeft voor mij niet zo nodig.

Daarnaast is er lokaal onbegrip over mij. Dankzij twitterberichten van onze nummer één, komt de pers uit bij negatieve interne berichtgeving. Gelukkig schrijft het Algemeen Dagblad genuanceerd en past de journalist netjes hoor en wederhoor toe:

STICHTSE VECHT. GroenLinks Stichtse Vecht wil dat Cock van der Kaaij zijn zetel in de raad van Stichtse Vecht opgeeft. Dit wordt hem vanavond tijdens de afdelingsledenvergadering expliciet verzocht. Van der Kaaij wordt verweten dat hij tegen de afspraak zijn zetel innam, na zich eerder te hebben teruggetrokken,  net als de nummers 1 en 3 van de lijst,  Liesbeth Tettero en Albert Gemke. In een brief aan de leden, ook te lezen op de website van GroenLinks, staat onder meer dat Van der Kaaij een ‘eigenzinnige en solistische koers’ vaart en dat ‘verdere samenwerking met hem onmogelijk is’. Hem voordragen voor royement zou de enige manier zijn om uit de impasse te komen. Van der Kaaij houdt echter vast aan de zetel. Interim-bestuurder Robert Giesberts hoopt dat hij vanavond door informele druk tot een ander inzicht komt. ,,Als hij weigert wordt het toch de harde maatregel.”

Frans Sträter, afdelingsvoorzitter Noordwest Utrecht, is verbijsterd. ,,Het is absurd om over een royement te spreken; dit gaat niet om fraude of een ethische kwestie, maar om iemand die heel betrokken is en wil blijven. Wat er nou precies aan de hand is kan ik nog niet benoemen, maar je kunt de top-3 qua motieven niet over één kam scheren. Als partij moeten we aan de kiezers uitleggen waarom de nummers 1 en 3 hun plek niet innemen. Je terugtrekken als kandidaat is merkwaardig.”

Volgens een boze Van der Kaaij staat de brief aan de leden ‘vol met onwaarheden’. ,,Het is pertinent niet waar dat ik een afspraak heb geschonden. Ik heb mijn gezicht buiten de campagne gehouden vanwege onterechte negatieve persuitingen over mij, maar nooit afstand van mijn zetel gedaan. De bedoeling was dat de campagne een neutraal gezicht zou krijgen. De zaak wordt willens en wetens onvolledig naar buiten gebracht en andersdenkende leden worden genegeerd en zelfs ook zwartgemaakt.” (Monique Linnemann – AD)

Afscheid laatste gemeenteraad Breukelen

Vandaag namen we waardig afscheid van de gemeenteraad van Breukelen. Met gepaste functionele emoties en met mooie wensen voor de nieuwe gemeente. Persoonlijk ben ik heel tevreden dat mijn oproep om ook van Stichtse Vecht een Millenniumgemeente te maken met veel enthousiasme werd ontvangen. Daarvoor heb ik de enige wethouder van Breukelen die doorgaat als wethouder in Stichtse Vecht een Millenniumbord overhandigd (foto: Gerard Prakke). Wethouder Klaas Wiersema (VVD) beloofde meteen om daar werk van te maken in de nieuwe gemeente.

Het woord ‘laatste’ viel erg vaak. De laatste benoemde burgemeester Ger Mik gebruikte het woord ook regelmatig.  Zo was er ook het laatste lintje dat werd opgespeld bij Leo van Zanten van Streekbelangen vanwege zijn tientallen jaren in de politiek. Drie keer viel ik in de prijzen bij het woord ‘laatste’. Ik ben het laatst benoemde raadslid van Breukelen, heb de laatste motie ingediend en voerde als laatste raadslid het woord in deze laatste raadsvergadering van Breukelen.

Verder op de afscheidsreceptie vele mensen gesproken. Met name op de gebieden sport, jongerenparticipatie, sociale zaken en duurzaamheid wordt er veel van ons GroenLinksers verwacht. Ik denk dat we met 2 GroenLinksers in de raad en met gebruik van onze netwerken een behoorlijk deel van die verwachtingen kunnen waarmaken. Ik zal er in ieder geval mijn uiterste best voor doen en wil daar graag op de afscheidsreceptie van maart 2014 verantwoording over afleggen!

Zorgen om de zorg

Zo eens in de vijf dagen probeer ik naar mijn 85-jarige vader te gaan. Die woont op de eerste verdieping in een verzorgingshuis in De Lier. Deze keer was het 80 km door de sneeuw naar het Westland. De laatste tijd gaat het niet goed met hem. Mijn vader schuifelt graag achter zijn rollator door de gangen van het verzorgingshuis. De laatste weken valt hij nogal vaak. De laatste keer achter de voordeur. Hierdoor konden de verzorgers niet bij mijn vader komen. Uiteindelijk is de brandweer gebeld en die heeft een raam ingetikt en mijn vader bevrijd. Gelukkig had mijn vader niets gebroken.

Wel was duidelijk dat er iets moest gebeuren. Gekozen is voor een zogenaamde vrijheidsbeperkende maatregel. Op zijn rolstoel zit nu een plank zodat hij niet op kan staan. Hij mag echter niet langer dan 2 uur achtereen zo zitten. Helaas is door de marktwerking in de zorg maar een beperkt aantal minuten per dag beschikbaar om daar op toe te zien. De uren dat ik er was is m’n vader natuurlijk wel ‘vrij’. We lopen dan wat door de gang of kijken naar foto’s van vroeger. Het lukt ons als familie en een paar vrijwilligers om circa 20 uur per week aanwezig te zijn. Die andere 148 uur per week moeten we echter vertrouwen op de zorginstelling. Dat gaat niet altijd goed, maar daarover een andere keer meer. Met gemengde gevoelens tuf ik over de witte wegen weer terug naar Breukelen.