Zelfkastijding in Apeldoorn

Vandaag heb ik mijn eerste marathon van 2011 gelopen: de Midwintermarathon van Apeldoorn. Met een temperatuur van ruim 10 graden en een stevige wind leek het niet echt op een winterloopje. Ik was te warm gekleed en te slecht getraind. De man met de hamer kwam al bij het 25-km-punt langs. Mijn tempo zakte dramatisch en mijn lust om Ć¼berhaupt door te gaan tot het eind was wel bij het vriespunt. Gelukkig wist ik toch te herstellen en kwam ik na 4 uur en 2 minuten over de finish. En toen was ik meteen weer pissig op mezelf. Dit is de zoveelste marathon waar ik 1, 2 of 3 minuten langer dan 4 uur over doe. Dan ga je vanzelf weer veel nadenken en ik kwam tot de conclusie dat marathonlopen zowel een fysieke als een mentale vorm van zelfkastijding is. Waarbij de grap dan is dat vanaf morgen alleen nog het succes in je geheugen zit. Vandaar dat ik nu meteen maar even blog.

Overigens liep ik hier ook in 2008. Toen samen met actieve GroenLinksers uit Apeldoorn. En wellicht gaf dat toen mentale steun. M’n tijd was toen 3 uur en 59 minuten. En nu zit ik weer na te denken over de slotzin van dit stukje. Wat zal ik doen: Leve GroenLinks of leve de GroenLinksers? Na het Afghanistan-congres van afgelopen zaterdag hou ik het maar even op: leve GroenLinks!