Gecontroleerd een wilg omhalen.

We wonen sinds 1996 hier in Breukelen. Toen stonden er aan de rand van de tuin wat kleine boompjes. Zo gaandeweg werden de wilgen en populieren steeds dominanter. We probeerden dat al in toom te houden door jaarlijks 2 tot 3 m3 hout te verwijderen en daarmee de houtkachel brandend te houden.

Dat bleek echter niet voldoende. Langzaam groeiende soorten kregen geen kans, bij storm dreigde steeds het omwaaien (richting het buurhuis) en de zon kwam alleen nog rond het middaguur in de tuin. Dus tijd om wat rigoureuzer aan het werk te gaan. Vier populieren zijn nu gekortwiekt en 1 grote wilg is helemaal weg.

De tuin ligt nu nog vol met takken en blokken. Nog weken werk om alles op te ruimen, te zagen en te kloven. Wel een goede vervanging voor de sportschool. Ook iets voor jou?

Zaagblad van 70cm doorsnede om stammen te zagen.

Na 15 jaar trouwe dienst heeft onze zaagtafel die we gebruikten voor het zagen van boomstammetjes en takken het begeven. De elektromotor was doorgebrand. Na lang zoeken hebben we nu een nieuwe zaagmachine gekocht. Op de foto zie je slechts het zaagblad. De machine zelf is ook groot en met ruim 100kg ook niet echt een lichtgewicht.

Misschien vraag je je af wat wij toch aanmoeten met dat zaaggeweld van meer dan 5 kW. Per jaar produceren we zo’n 2 tot 3 m3 brandhout. Dat komt grotendeels uit eigen tuin. Met de kettingzaag halen we dat naar beneden. Met de nieuwe zaagmachine, een wipzaag voor de kenners, zagen we dat in stukken van 30cm. En daarna gaat het naar de kloofmachine. Ook nieuw. Handmatig kloven blijf ik ook nog wel doen, maar het echt zware rugslopende werk gaat naar de hydraulische klover.

Ik schat dat we door het houtstoken ongeveer 500 m3 aardgas per jaar besparen. Hiermee leveren wij een bijdrage aan een lagere CO2-uitstoot. Jammer is dat nog steeds niet mogelijk is om op geheel schone wijze hout te stoken. Zelfs uit onze nieuwe kachel met secundaire en tertiare verbranding komen ongewenste stoffen. Gelukkig wonen we in buitengebied en hebben de buren er geen last van. Bij weinig wind stoken we niet.

Burgemeester Luc Winants (48) van Brunssum krijgt de krant van de jongerengemeenteraad.

In maart 2013 vond voor de derde keer de jongerengemeenteraad in Brunssum plaats. Voor één dag vervullen de jongeren van 4-havo en 4-atheneum van het Romboutscollege de rol van gemeenteraadslid. Vanaf 9 uur ’s morgens werken de leerlingen in 7 groepen aan concrete voorstellen. Ik mocht één van die groepen begeleiden. Het mooie van deze jongerengemeenteraad is dat het thema ‘duurzaamheid’ op de agenda staat. Mijn groep werkt een voorstel uit om tot de eerste papierloze bovenbouw van Nederland te komen. Prangende vragen worden voorgelegd aan deskundigen, politici – de échte raadsleden! – geven tips en trucs om het voorstel aan een meerderheid te helpen. We werken keihard om het voorstel op tijd af te krijgen. Om 6 uur blijkt dat de andere groepen ook heel goede voorstellen hebben gemaakt. Het gaat spannend worden. In de raadszaal worden onder leiding van de echte burgemeester de voorstellen toegelicht, verdedigd én aangevallen. Uiteindelijk gooit mijn groep – heel sportief – als eerste de handdoek in de ring en haalt ons voorstel uit de stemming. Het voorstel om moestuinen aan te leggen, samen met kinderen en ouderen, wint om 5 voor 8. Precies op tijd, want de burgemeester had ons tot 8 uur gegeven om tot een uitslag te komen. Het winnende voorstel krijgt 1000 euro. Voor de leerlingen was het een lange dag van 11 uur, voor mij – inclusief het reizen – een zeer lange dag van 18 uur. Maar het was de moeite meer dan waard!

Voor meer info over de jongerengemeenteraad: zie de website van Prodemos: http://www.prodemos.nl/Voor-scholen/Jongerenprojecten/Jongerengemeenteraad

November 2012: na 19 jaar studie studie bij de Open Universiteit ben ik Master of Science.

Op 9 november 2012 – toevallig ook de dag waarop mijn vriendin 50 jaar werd – ontving ik in de Vondelkerk in Amsterdam het getuigschrift dat mij het recht geeft de graad van Master te gebruiken. Een moment waar ik trots op ben. Velen bezorgden ons een gedenkwaardige dag. Ik heb nu dus mijn getuigschrift en kan – zoals iemand gekscherend zei – eindelijk aan m’n carrière beginnen. De keuze om de eigen decaan de uitreiking te laten doen, bleek een goede. Van de 16 uitreikingen was ik de enige over wie decaan Prof. Dr. Paquita Perez iets écht persoonlijks kon zeggen. Dat gebeurde dan ook: “In het bestuurswerk voor de Open Universiteit is Cock confronterend. Hij doet en denkt vaak anders dan wij verwachten. Soms kwam hij met opmerkingen waar de hele faculteitsstaf niet aan gedacht had. Uiteindelijk zijn we dat zeer gaan waarderen!”
Hier heb ik natuurlijk niets meer aan toe te voegen.

Van de vele gelukwensen, kadobonnen, fairtradeproducten en boeken zal het wel even duren voordat dat allemaal opgegeten, opgedronken, verzilverd of gelezen is. We genieten nog steeds na van deze mooie dag. Uiteindelijk zijn toch de warme contacten met familie, vrienden, buren, mede50-plussers, andere jongeren, gelijkgestemden én andersdenkenden belangrijker dan geld en spullen.

Eerdere blog: klik hier en voor meer foto’s van de uitreiking in de Vondelkerk:
http://www.open.ou.nl/stcentra/Amsterdam/121109-huldigingVondelkerk/

Transitie naar duurzaamheid heeft crisis nodig. En onaardige slimme mensen om er beweging in te krijgen.

Eindelijk is aangetoond dat mijn leven zin heeft! Hoogleraar Jan Rotmans is een expert op het gebied van transities, van maatschappelijke veranderingen. Hij verkondigt dat het tijd is voor marxisme 2.0. In plaats van de woorden revolutie en Verelendung spreekt hij over transitie en crisis om een paradijselijke toekomst voor iedereen te bereiken. Gelukkig zitten we nu in de goede tijd en helpen de economische crisis, de klimaatcrisis en de energiecrisis ons vooruit. Daarvoor is het wel nodig dat er trekkers zijn die niet moe te worden om dat te blijven benadrukken. De behoudende gevestigde orde vindt het echter niet leuk om hun privileges van energieverspilling en hoge salarissen kwijt te raken ten gunste van toekomstige generaties en armere wereldburgers. Dus worden de mensen die een eerlijkere verdeling willen aangevallen en onaardig gevonden. In zowel mijn politieke werk als in mijn professionele pogingen tot het verduurzamen van de maatschappij ervaar ik dat regelmatig. Gelukkig hebben wij-activisten (let op: dit wordt een geuzennaam!) het tij dus mee. En dat geeft weer energie om door te gaan!

Lees ook het boek van Jan Rotmans: In het oog van de orkaan.

Nuon probeert milieukundige aan de vuile stroom te krijgen voor een paar tientjes voordeel!

Energiegigant Nuon heeft gegevens van de Kamer van Koophandel gekocht en probeert nu kleine zelfstandigen – zoals ik – als klant te krijgen. Het enige argument dat ze gebruiken is: u bent goedkoper uit. De man die aan de deur kwam, had geen antwoorden op de vraag of Nuon eigenlijk nog wel duurzaamheidsambities heeft. Hij mompelde iets over ondernemers die daar geen interesse meer in hebben en gaf ondertussen ook nog af op die goedkope zonnepanelen uit China. Dat is allemaal rommel volgens hem. Ik liet hem ons dak zien dat vol ligt met die Chinese panelen en dat die nu al meer opwekken dan verwacht is. Ach zei ie: dat komt nog wel dat ze kapot gaan. Ik heb deze man maar gauw de deur uitgezet. Gelukkig weet ik uit eigen ervaring dat er genoeg ondernemers zijn die wel voor duurzaamheid kiezen en niet alleen maar naar een kostenreductie van een paar euro per maand kijken. Wat mij betreft is Nuon volledig gezakt voor het duurzaamheidsexamen.

na 2 jaar voorbereiding…

Voor onze voormalige brandweerauto – nu onze expeditie-camper – wilden we graag een dakje. Gemeentelijke regels gaan echter uit van een maximale carporthoogte van 3 meter. Daar past onze camper echter niet onder. Oktober 2010 kregen we van het gemeentebestuur van Breukelen toestemming om 3,5 meter hoog te gaan. Wel moesten we dan zover mogelijk vanaf de openbare weg bouwen. Geen probleem. Wel moesten we hiervoor enkele fruitbomen verplaatsen. Ondertussen is Breukelen opgegaan in de gemeente Stichtse Vecht en begon de mallemolen opnieuw. Eerst werd de aanvraag afgekeurd omdat de tekeningen niet nauwkeurig genoeg waren. De 2e poging – na weer leges betaald te hebben – lukte wel. September 2011 kregen we de definitieve vergunning. Dat wil zeggen: we hebben vergunning voor ‘de activiteit bouwen waarvoor geen vergunning is vereist’. We zijn gestopt om het proberen te snappen. Eerst de bouwtekeningen afkeuren en daarna verklaren dat ‘de activiteit bouwen niet is beoordeeld’. Hopelijk worden andere inwoners van Stichtse Vecht klantvriendelijker behandeld… Wij zijn toch blij met ons afdakje, hoewel de leges van 1378 euro niet in verhouding staan met de bouwkosten van een paar honderd euro.

Sinds 10 mei 2012 heeft Cock de graad van Master of Science.

De datum op het laatste cursuscertificaat luidde: 10 mei 2012. Sinds 1992 – 20 jaar geleden dus – was dit de 56e module die ik bij de Open Universiteit (ook wel de 14e universiteit van Nederland) afrondde. Dat is een indrukwekkende stapel certificaten. Op 9 november 2012 mag ik die inruilen voor 1 getuigschrift. Dan mag ik Msc achter mijn naam zetten. Dat is geen titel, maar een graad.

Het voelt vreemd aan. Ik studeerde gemiddeld 300 uur per jaar, en dat 20 jaar lang. Niet echt met het doel om een titel, sorry graad, te halen, maar gewoon om kennis op te doen. Om goed werk te kunnen leveren, zowel professioneel, in de politiek of aan de borreltafel. Ik heb er een bloedhekel aan als mensen zonder kennis en zonder onderbouwing van alles en nog wat roepen. Vandaar ook mijn eigen inzet op permanente educatie, maar ook de oproep aan een ieder om levenlang te blijven leren. Met dat laatste ga ik zeker door. Ik voel me ondertussen ambassadeur voor de Open Universiteit en met name voor de bèta-wetenschappen. In deze tijden van bezuinigingen en kortzichtig politiek beleid vanuit Den Haag zit ook de Open Universiteit in een ‘herontwerpfase’. Ik benadruk nu overal het belang van universitair afstands-bèta-onderwijs. Een duurzame ontwikkeling van Nederland kan immers niet zonder mij, hmm, zonder hen.

Broer Hans en vriendin Roelien fietsen mee met strandmarathon

De eerste marathon van dit jaar. Ik heb geen flauw idee wat voor marathonjaar dit voor mij wordt. In 2011 heb ik 8 marathons gelopen en ben ik vooral verslingerd geraakt aan onverharde marathons en aan bergmarathons. Het vlakke polderlopen heb ik wel gehad. Denk ik.

8 januari liep ik de Zwarte Marathon. Oorspronkelijk begonnen als illegale loop zonder vergunningen is het nu een nette marathon met 7 vergunningen en heet dan nu ook netjes de strandmarathon Den Haag. Ik had hier twee begeleiders: mijn vriendin Roelien en mijn broer Hans. De eerste 30 km ging lekker, daarna kwam de man met de hamer. Dankzij mijn begeleiders heb ik toch een nette tijd van 4 uur 30 minuten neergezet. Planning 2012: midwintermarathon in Apeldoorn, Galgenbergmarathon op de Utrechtse Heuvelrug, in mei wellicht iets in Baskenland, in de zomer iets bij Monschau en in oktober de beruchte Zeelandmarathon. En tussendoor verzin ik nog wel iets.